-biliyorum. Ama ben ne yapacağımı bilmiyorum.

*neden sürekli sen bir şeyler yapmak zorundasın.

-benim bir kimliğim var. Bir şekilde kendimi bulmalıyım.

*nesin sen domates filan mı? Birilerinin sana kırmızı sulu bişisin. Senden güzel salça olur demesini mi bekliyorsun?

-üfffff… Bunalttın yine… Ne alakası var.

*bütün bunları senin için yaptım.

-biliyorum beni marketten alsaydın daha sorunsuz olurduk.

***

? Ne alırdınız.

*Kahve lütfen

-Çay…

*Neden çay?

-Bir nedeni yok. Çay işte…

*Biri sade biri sütlü iki kahve lütfen.

?Peki.

-Ne yapmaya çalışıyorsun.

*Seni kendime ait hissetmeye çalışıyorum.

-biliyorum her şeyi benim için yapıyorsun.

*Bana inanmıyor musun?

-Neden inanmayayım.

*Ne bilim iğnelermiş gibi söyledin.

-miş gibisi fazla… ama lügatte çuvaldız yok.

*Efendim.

-Eve geç kalmayalım diyorum.

***

-Bu hafta güzel filmler yok.

*Nerden biliyorsun.

-Her zaman takip ederim.

*Evet sen ve şu uyuz filmlerin. Hareket yok. Diyalog yok. Aksiyon yok. Ne anlattığını bile anlamıyorum.

-Ama ben senin en çok sinemada uyumanı seviyorum.

*Çok komik.

-Tamam komik değildi.

(Sessizlik)

-Bugün neyin var böyle? Her şeyi tersinden anlıyorsun?

*Bişiyim yok. İyiyim ben.

-Woody Allen’in son filmini aldım.

*İzledin mi?

-Hayır. Diyorum ki Cumartesi gün birlikte izlesek.

*Cumartesi günü işim var.

-Ev müsait. Bence birlikte izleyelim. Güzel bir film diyorlar. Deli bir profesör, genç bir kız falan…

*Cumartesi günü Ayla ile alışverişe çıkacağım.

-Ama ev müsait.

*Başka zaman izleriz.

-Ama başka zaman ev müsait olmaz.

*Ayla’ya söz verdim diyorum.

İç Ses- ( Şu Ayla’ya otobüs çarpsa da kurtulsam… Karşı komşumuz sanki… Ne zaman ev müsait olsa, Ayla’nın bir planı oluyor. Nasipsiz kaldık bu hafta yine de… Annem Pazar günde gelmese bari… Dedemi çok özlemiş olsa…)

(mırıldanışs)

*Efendim bir şey mi söyledin.

-Pazar günde izleyebiliriz.

*Olmaz. Dayımlar geliyor.

(mırıldanış- iç-ses; Hay a.goyin.)

*Neden sıkıldın sen böyle birden bire… Derin derin nefesleniyorsun.

- Yok bişi… Öyle bir an seni ilk gördüğüm ilk gün geldi aklıma…

* Ne düşündün ki?

-O zaman da Annem Dedemlere gitmişti.

*Aaa evet… Ayla ile Kitap fuarına gidiyorduk.

-Evet. Ayla’da vardı yanında…  Evde müsaitti. Koleksiyona filan bakacaktık. Bende bir sürü sanat kitapları falan olduğundan bahsetmiştik.  Filmlerden filan da söz ettik. Hatta Rimbaud’un Hollandalı olması hususunda tartışmıştık dönerken yerken… Biz  dönercide tanışmıştık hatta. Ayla da vardı. Ayla, hep vardı zaten… Ev müsait sen de gel dedim ama dinlemedi. Grup teorilerinden nefret ediyormuş. Bulaşıklarla ilgilenebilirdi.  Yada teorilerini tez haline getirebilirdi. Böyle güzel bir kızın, kese kağıdı siületi bile tiksindirecek bir aşufte ile bir araya getiren kader mi? Yoksa benim çocukken işlediğim bir günahın cezası mı? Nasıl olacak bilemiyorum. En iyisi başka bir ev düşünmek… Bizim eve karşı antipatisi gelişti herhalde…  Bir kerecikten bişi olmaz. Nasıl ifade etmek lazım. Gürültülü patırtılı aksiyon filmlerinde de ereksiyon problemi yaşamasam daha güzel olacaktı. Uyurken mi taciz etsem? Ama olmaz ev müsaitken neden kavanoza parmak daldırmayım. Nasıl olacak peki… Hım. Ayla; Ayla’ya otobüs çarpsın büyüsü filan… Saçma… Ayla’ya çarpacak katı cisimler listesi… Olmadı. 155’i arayıp Ayla’yı eroin satıcısı diye ihbar etsem… O içerde iken ev müsait olur mu? Karmaşık. Nasıl olacak? Bir şeyler yapmam lazım.

? Beyefendi kendi kendinize biraz daha sessiz konuşsanız…

?-Garson

-Erkek

*Kız

Neden Calla?

Kasvetli bir geceydi. Ben mutfakta para kazanmak için karalamaya çalıştığım şeyler üzerinde çalışıyordum. Cigara içiyordum üstelik çay filanda vardı. Bazam da Sadık yatıyordu. Damağını emerek uyuduğu için çıkardığı sesler beni her ne kadar acaip hülyalara daldırsa da daldırdığı hülyalara aldırış etmeden çalışmaya çalışıyordum. Dikkatim dağıldı. Sadığı azıcık ittim filan. Yattım. Saat beş civarıydı. Hala yağmur yağıyordu. Yağmur sürekli yağdı zaten… Aklımda bir sürü şey vardı. Beşiktaş yenilmişti. Tabata oyundan çıkmıştı. Uğurun bütün ortalarını Wolfsburg oyunları kapmıştı. (Zaten Wolfsburg adına oynuyordu). Facebook da emperyalist duygularımı körelttiğim “Kapitalizm” diye bir oyun oynuyordum. Bir sürü param vardı. Sadık neden siteyle ilgilenmiyorsun diye bir sürü fırça atmıştı. “Manifesto” bölümünü gözüme sokarak “hala neden boş” diye sorup beni onulmaz dertlere fırlatıyordu.

Rüyamda –gerçek gibiydi- çay ocağına oturmuş yazacağım yazılara başlık arıyordum. Allahım sanki kabus gibiydi. Üst üste sigaralar içiyorum. Çaylar geç geliyor. Yoldan güzel kız geçmiyor. Hava kasvetli mi kasvetli… İçimden diyorum “Tanrım beni Ukraynaya ışınla” bir yanıt bekliyorum. Yalnızım.  Aklıma nedense annemin bana ördüğü kırmızı ponponlu şapkam aklıma geldi. Benim kırmızı ponponlu bir şapkam vardı. Hala kendime inanamıyorum. Kaşkolum bile vardı. Uzunca bişiydi. Annem pantolonumdan sokuştururdu yerler de sürünmesin diye… Zaten ufacık tefecik bişiydim. Sonra “Calla” aklıma geldi. Babam maaş aldığı günlerde fırına yaptırıp  getiridi. Patlıcan sevmemi sağlayan ama her zaman etlerini yediğim tek yemekti. Gerçi genelde önce etleri yer sonra arta kalanları yerdim. Zaten ben çocukken de bu bir kişilik sorunuydu

Kan ter içinde uyandım. Aslında uyandım sadece… Kan ter hani çektiğim sıkıntılar anlaşılsın diye söylüyorum. Aklımda Calla üzerine yazmak var. Aslında yazacak bişi yokmuş gibi geliyor. Ama yinede yattığım yerden düşünmeye başladım. Bissürü şey düşündüm. Daha sonra anlatırım size… Sonra Sadıkla sabah yedibuçukta kalktık. Her zaman ki gibi aslında 7:15’de uyandık. Ama 15 dakikada uyumadan sadece yatakta uyuyormuş gibi yapıp zamandan hıncımızı aldık. Sadığın saati sekiz dakika ilerideymiş… Kendini kandırırken çok acımasızdı. Yüzünü yıkadı. Baktım iplemiyor. Sekiz dakika ilerde benim ki zaten derken çok kayıtsızdı.  Sonra çıktık evden…

Çay ocağına indik. Simit poğaça yedik. Yolda “poğaça”ya neden poğaça dediklerini sordum. Bilmediğini söyledi. Bende bilmiyorum. Nerden bilim. Bazen gereksiz meraklanmalar oluyor işte…

Sonra eve geldim. Google “Calla” yazdım. Aşağıdaki metin çıktı.

Calla, Konya ve Karaman yöresine ait, koyun eti, Patlıcan, Domates ve baharatlarla güveçte yapılan bir et yemeğidir.

Malzemeler (5-6 kişilik)

• 1 kilo kuşbaşı kuzu eti
• 4-5 adet orta boy patlıcan
• 5-6 diş sarımsak
• 2 adet orta baş kuru soğan
• 7-8 adet çarliston biber
• 3 adet orta boy domates
• Tereyağı
• Sıvı yağ
• Tuz

Yapılışı

Kuzu eti tencereye konur. Orta ateşte karıştırılarak suyunu verip tekrar çekene kadar kavurulur. 2 yemek kaşığı tereyağı eritilir. Sarımsaklar 2-3 parça şeklinde doğranıp tencereye ilave edilir. Bir miktar kavrulduktan sonra az tuz ilave edilir. Tencerenin altı kısılır. Pijama şeklinde soyulup kuşbaşı büyüklüğünde doğranan patlıcanlar etin üzerini kaplayacak şekilde tencereye döşenir. Biraz tuz ilave edilir. Kabukları soyulup ince ince doğranmış domatesler patlıcanın üstünü kaplıyacak şekilde döşenir. Az tuz ilave edilir. Soğanlar söğüş şeklinde doğranıp domatesin üstüne döşenir. İçleri temizlenen biberler uzunlamasına 2-4 şekilde şerit olarak kesilir. Kesilen şeritler 2-3 parça olacak şekilde yatay tekrar kesilip soğanların üstüne serpilir. 2 yemek kaşığı kadar sıvı yağ üzerinde gezdirilir. Az tuz ilave edilir. Tencerenin kapağı kapatılıp orta ateşte 40 dakika kadar pişirilir. Hiçbir şekilde kesinlikle karıştırılmaz ve su eklenmez. Ara sıra koklanarak kıvama gelmesi beklenir ve etlerin yanması engellenir.

Buyrun Calla’ya…

04 11 2009

Fatih Özcan 26 Ekim 2009

mühür bende değil bunu bilirim.
mevsimlerin zorbalığından fiyakalı
bir bildiğimde yoktur.
kış gelmektedir
koynum hala boştur
müsvedde bir öpücük
üstelik rujsuz ve çatlak da olabilir
reva görülmezken;
fes neylesin başımda.
saçlarımda kırarmakta üstelik
siyahlarım dört nala kaçmakta
beyazda buluşmak filan
hikaye aslında…
kendi kendini kandırmak
şu masa başında
kandırması da güzel oluyor hani
kapanıyor gözler dünyaya
hafiften bir mey dolanırken damarda
saplanıyor kirpikleri insanın
en haince düşüncenin ortasında
iyimser olmak lazım biraz
yoksa hayal olmayan şeyin
olabileceği bir anı
gülümseyerek hatırlamaksa
hiç olmayacak gerçeğini
kimi suçlayarak
üstümüzden atacağız?

üstümüz demişken;
kış geliyor kaban mont filan almak lazım
şöyle asker yeşili kapşonlu bir gocuk
içten ısıtmalı bir yürek bulmak lazım
kendiliğinden sarılan kolları
sebebi terketmiş çay içişleri olan
yoksa geçmez mu kış
kerhende olsa sarar biraz
yokluğu kömünürün odunun sobanın
dibinde kestane pişirmek
bir hayal olur heyhat
kalorifer çıktı çıkalı tadını da unuttuk ya
arada bir lazım oluyor nostalji filan
cezvede kahve pişirmek mesela
kokudan devşirmek kırık yıllık hatırı
kırık yıl için kırık dakika saymak mesela
seksen dört doğumluyum ben artık anlayan kalmadı

bulaşıklar birikmiş
dün feshaneden geldikten sonra farkettim
insan artığı ne tuhaf şey,
kirlenmek kirlenebilmesi insanın
eşyanın suyla temizlenmesi ne tuhaf
belediyenin çöpçüleri de olmasa
artıklarımızda boğuluruz diye düşündüm
asgari ücret maaşa dünya da temizlenir mi kardeşim?
temizleniyor demek ki, izlemek için pencereye uzandım.
arındırdı iki kara gözlü çetrefil bakışlı iki adam
sokağın sakinlerini günahlarından,
kimsenin haberi olmadı
bir tek ben gördüm, çöpçüleri ve çetrefil bakışlarını
turuncu da pek komik duruyordu gece yarısı

sarı yazma yakışmaz mı güzele
çekiç ali bu türküyü söylerken içim bir tuhaf oldu
yazmanın sarısını anamda gördüm bir tek
pazara gidecekken aptal örmesi sepetiyle
poşularını örterler altlarında yazmaları
mahalle kadınlarıyla pazara giderdi
iğde ağacından izlerdim gidişleri
elleri dolu gelince bir güzel olurdu sokak
domatesin suyu fışkırır salatalığın har hurtu
insanı çıldırmış bir zevke götürürdü
nerden nereye, şimdi anam da modernleşti
ne sarı yazma kaldı ne de poşu
şehir insanı için yasını tutacak ne az şey kaldı

şerhedemem halimi cananıma
görmedim ki zülüfünü şerhedeyim
diye öksüresim geldi bir ara sigara içerken
genzim yandı zaman zaman oluyor böyle şeyler
odanın duvarları da bir romantik kırmızı filan
hafiften yumuşadım kendi kendime
şad olup güldüğüm günler de geldi aklıma
bir kız vardı mesela vallahi ben hiç görmedim
bildim sadece yaşadığını benden bir kaç köy uzakta
vallahi bildim iman eder gibi iman ettim adına
söylemesi ne güzeldi eve dönerken
dilime de ne yakışıyordu adı
karmaşıktı ilişkimiz biraz
hatta bir ara evlendik filan
güzel günlerdi yasını tutacak
günlerimde oldu diyorum şimdi
hani bir fotoğrafımız yok pier lotide
kadıköyde ben hiç onunla kitap bakmadım
utanmadık hiç birlikte, yağmur ıslatmadı
ikimizi birden titremedik köpürmedik
tek başına bir odada yaşadık ne yaşadıysak
tek başına yaşandı hep mevsimler
söylesem anlatsam da pek inanılır bir şey değil de zaten
aklımda da olunca her an canım yanıyor biraz
biraz da siteme hakkım da var onca şeyden sonra
o şimdi şehir şehir ülke ülke geziyor
kabin memuru mu ne olmuş,
dizlerine kadar inen lacivert bir etek
portakal rengi bir fular
ne güzel gözleri vardır bilemem
teni ne yumuşaktır
kucağına kimler uzanmakta
elini kimler tutmaktadır bilemem
bilemem çünkü bilmemi istemedi bildiren
bir mezar katına hapsetti beni
şehirden elimi ayağımı çektim
biraz nikotin ki artık sarma tütün içeceğim
biraz muhabbet çay ocağı sinan sadık filan
akar hayat kendi kendine böyle
buluşmak ümidim var hala
o da topraktan bende topraktan
aslımıza döndüğümüz vakit
ona bir gül tohumu göğsümde
merhaba diyeceğim
ama göğsümde karanfiller açacak
neden karanfil açtığını gül tohumundan
bir o bilecek bir ben bileceğim
bir sırrımız da olabilecek en sonunda
sarıp sarmalanacağız her mevsim
mevsimin nobranlığı umurumuzda olmayacak
aslında bunların hiç biri de olmayacak ya
aşk işte… neler düşündürüyor insana

rafadan hayat

16 eylül 2009

yol ikimiz için yürüyoruz
ayrı ayrı kaldırımlardayız

acı bir kahve ikimiz için içiyoruz
ayrı ayrı fincanlanlardayız

zeki müren radyo da ikimiz için söylüyor
ayrı ayrı şarkılardayız

nefes ikimiz için nefesleniyoruz
ayrı ayrı dudaklardayız

rızık ikimiz için rızıklanıyoruz
ayrı ayrı sofralardayız

aşk ikimiz için aşklanıyoruz
ayrı ayrı sevdalardayız

Rafadan Hayat
23 Eylül 2009

yetimim…
sevdaların yetimi
sağrısında sokakların
bir çok defa ölmüşüm
bir çok defa dirilmişim
yolcu olmak..
bildiğim bir yerden bilmediğim bir yere
aradığım nedir  diye sormadan
rüzgara andlar içerek vermek kendimi
en çok yaptığım şeydir..bir kaç aydan beri
yolcu olmak
bilidiğim bir yerden bilmediğim bir iklime
bir duaya açılan avuca
bir mahkumun göz pınarlarına
yetimim…
sevdalarımı kanlı gözlere esir etmişim
istanbul anlamaz olmuş beni
arayıp sormaz olmuş postacılar
işte yine gidiyorum..ey yolculuk
bağirında tırnaklarımla bir oyuk açarak
ve içerek kaynayan yağmurlarını
yanaklarımda kırbaç izleri
tenimde kararan şafak
asılmış yaftası daha dünden
kapıma..bu sevdanın
ölüme yolculuk nasıldır bilmem
yetimim
bildiğim bir yerden bilmediğim bir yere yolculuk

                                 kendimden kendime yola çıkıyorum
                                 yetimim…

rafadan hayat – 2005