kaplumbağa vedası

o kuzunun dolaşmaya çıkartıldığında annesini görüp, kendisini biberonla besleyen insan ırkına rest çekişine/

Kabul ediyorum, bir yaşanmışlık sonrası başlanılan yazı muhteviyat ve başlık seçimini kolaylaştırması bakımından fazlasıyla avantajlar sağlamakta.
Ya da emin değilim, ama bunun böyle olduğunu düşünüyorum.
Yazılanların sahiplerine ulaşıp bunu sormuş değilim açıkçası, sorabilirmiyim; ne gereği var?
Ama yazıyı buraya kadar sarkıtmasına bakarak bunun yazan için deruni avantajlar sağladığını söyleyebilirim.
Bu değil de; asıl kahredici olan cümleleri bitirirken söz konusu fiilin geniş mi, yoksa geçmiş zaman tavrımı takınması gerektiğini fazlasıyla sorun ettiğimi söyleyebilirim.

beyinsizlik özlemi/

zihnine dizgin boşaltıp geriye doğru çelme atana!
bütün bi yaşamak dediğin iki geri bir ileridir diyene!
üzüm posasının yaprağıyla aynı tadı taşıyışına!

soyunup ruhunu indirmek için daha da aşağıya, göze aldığın çabanın seni bir yukarı fırlatmasına!
yaşam deyip bitirmeden sözü ansızın çekip gidene!
yo yo yeminle haddim değil “harıl harıl koşan atlara”…
uluorta dayak yeyişin -
çıkartıp uzuvlarını fikrine doğru sallayışlarına!
babası arkasında diye iyi olduğuna inandığı düşüncemsi şeyciğin gün olup yakasına yapışmasına!
meleklerin değil acının tutunduğu sakallarına!

kuş tribi

bir kuş ki padişahım trip atarmış herkese / tez çağırıla huzura dövdürtmeli millete / aman padişahım nazlı ve nadirdir onun soyu / anası bana mı sordu doğururken sanki onu / sen dediğimi yap tez çağır merkeze / emredersin padişahım ben ileteyim bu şirrete /