yolcu

yetimim…
sevdaların yetimi
sağrısında sokakların
bir çok defa ölmüşüm
bir çok defa dirilmişim
yolcu olmak..
bildiğim bir yerden bilmediğim bir yere
aradığım nedir  diye sormadan
rüzgara andlar içerek vermek kendimi
en çok yaptığım şeydir..bir kaç aydan beri
yolcu olmak
bilidiğim bir yerden bilmediğim bir iklime
bir duaya açılan avuca
bir mahkumun göz pınarlarına
yetimim…
sevdalarımı kanlı gözlere esir etmişim
istanbul anlamaz olmuş beni
arayıp sormaz olmuş postacılar
işte yine gidiyorum..ey yolculuk
bağirında tırnaklarımla bir oyuk açarak
ve içerek kaynayan yağmurlarını
yanaklarımda kırbaç izleri
tenimde kararan şafak
asılmış yaftası daha dünden
kapıma..bu sevdanın
ölüme yolculuk nasıldır bilmem
yetimim
bildiğim bir yerden bilmediğim bir yere yolculuk

                                 kendimden kendime yola çıkıyorum
                                 yetimim…

rafadan hayat – 2005